Ne yapacağız sizin bu kabalığınızı?

Bi adam, yaşlı başlı dede… Gerçekten birinin dedesi, torunu da orada. Az önce sahneden inen kızıma iltifat ediyor. Çok iyiydin diyor. Sonra sahnede daha ince görünüyordun diyor!

Çocuk bırak bi sevincini yaşasın, niye neşesinin üzerine kül atıyorsun?

Çocuğun güneşli yüzünden bulutlar geçmesine neden oluyorsun?

Ama bence farkında bile değilsin. Çünkü kendi torununa da arada bi’ lafını çaktın.

Kaba olduğunu bile bilmiyorsun : ( Yazık…

 

 

Advertisements

#neden

Bundan sonra bi neden serisi hazırlayacağım. Bunu yapmak için çok “nedenim” var.

Bugünkü neden silsilemizin nedeni yılsonu törenleri.

Arkadaşlar, sevgili veliler, bi heves çocuklarınızın yılsonu törenlerine gidiyorsunuz, pekiyi….

Neden???

Neden, çocuklar sahnedeyken, o cebinizde dursun diye icat edilmiş telefonlar elinizden düşmüyor. Bir sene boyunca çalışmış çocuklar terleye terleye sahnedeyken siz facebook’a, watsup’a bakıyorsunuz? Neye baktığınızı çok iyi biliyorum, çünkü burnumun dibinde ışığınız parlıyor, gözümü alıyor. Neye baktığınızı görüyorum.

Neden???

Diyelim keyif almıyorsunuz, saygı duymuyorsunuz, sırf oradaydım demek için oradasınız. Neden keyif almıyorsunuz. Çocuğunuz sizin o yahu. Yaptığını merak etmiyor musunuz?

Neden???

Kendi çocuğunuzun görevi bittiği anda, tüm saygısızlıkları yapabilir moduna geçiyorsunuz. Yanınızdakiyle konuşuyor, çalan telefonunuzu açıyor, küçük çocuklarınızın ortada koşmasına izin veriyorsunuz? Hiç mi bir tiyatro oyununa falan gitmediniz? Öğrenmediniz?

Neden???

 

 

Çocuklar ve kitaplar

 

Bu ay çok yapmak istediğim bişeyi yapma fırsatı buldum. Çocuklarla ilgili, onlara dokunacak bir şeyler yapmak… Ve yolum Bütün Çocuklar Bizim Derneği’yle kesişti.

Onlarla birlikte çocuklara kitap okudum, Dodo’yla onlara yeni bir hikaye anlattım, onları dinledim. Çok mutlu oldum.

Tuzlanmış salatalık

Bugün bi’ yerde okudum. Bir kalp doktoru yazmış. Kalp krizi geçirip hayata dönen kişilerle yaptığı sohbetlerde, ince çizgiyi geçen o küçücük anda hepsi huzurlu bir çocukluk anısını görüyormuş, o ana gidiyormuş.

Aslında şöyle terapiler de var : Zor dönemleri atlatmak ya da stresli bir anda destek alabilmek, sığınmak için güzel bir çocukluk anısı bulmak… Aslında yetişkinliğimizde olayları nasıl karşıladığımız çocukluktaki anılarımıza bağlı. Bu hayata nasıl bağlandığımız da…

Hadi çok huzurlu bir çocukluk anıma gideyim dediğimde benim aklıma, ailece yaptığımız şehirlerarası araba yolculukları geldi. Kardeşim ve ben arka koltukta, babam arabayı kullanıyor. Parlak, ışıl ışıl bir güneş vuruyor yüzlerimize.

Annem önceden hazırladığı salatalıkları soyuyor, tuzluyor ve arka koltuktaki bizlere uzatıyor gülerek… Herkes tatile gitmenin heyecanı içinde, yüzler gülüyor, huzur var… O salatalığın kokusu, tadı hala aklımda… Bin şükür anısına…

f69f86e9ae3b8836f1b433b84fa8e639